Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, minik bir tavşan göklerde uçmuş kuşlarla, kuşlar da yeraltında tünel kazmış tavşanlarla. Tavşan cıvıldamış dallarda, kuşlar da zıplamış otlaklarda, öyle bir karışıklık olmuş ki, orman bile şaşırmış kalmış.
Uzaklarda değil, tam bahçemizin ortasında, bir tırtıl yaşarmış yaprakların arasında. Bizim Tırtıl, diğer bütün tırtıllar gibi yeşil yaprakları kemirir, gün boyu mızmızlanırmış: “Ah şu bacaklarım ne kadar kısa, keşke daha hızlı koşabilsem!” Arkadaşları olan diğer tırtıllar da ona güler, “Sen tırtılsın, koşmak neyine? Yaprak ye, büyü!” derlermiş.
Tırtıl ailesinin Bilge Teyzesi her akşam onları toplar, “Bir gün gelecek, değişeceksiniz. Kanatlarınız çıkacak, göklere uçacaksınız. Ama sabır lazım, tırtıl olmak kolay değil!” diye anlatırmış. Bizim Tırtıl ve arkadaşları kulaklarını diker, hayallere dalarlarmış. Uçmak mı? Gökyüzü ne kadar maviymiş, bulutlar ne yumuşakmış!
Günlerden bir gün, bizim meraklı tırtıl yaprağından aşağı kaymış, hop diye yere düşmüş. Düşer düşmez de rüzgarın hafif esintisiyle karşılaşmış. “Aaa, bu ne böyle? Sayın Bilge Teyze’nin anlattığı rüzgar mı? Beni itiyor, ama korkutucu değil, sanki dans ediyor!” diye şaşırmış. Gözlerini kocaman açmış, etrafına bakınmış.
Tam o sırada, biraz ileride çiçeklerin arasında dans eden bir grup arı görmüş. Arılar vızıldayarak çiçekten çiçeğe konuyor, bal topluyorlarmış. “Vay canına, kanat dedikleri bu olsa gerek. Her yere uçabilmelerini sağlıyor kanatları!” Tırtıl, heyecanla öylece izlemiş. Arılar yaklaştıkça, tırtıl yavaşça bir çiçeğin altına gizlenmiş.
O vızıldayan kanatlarıyla ne yapıyorlarmış ki? Bilge Teyze’nin anlattıklarına hiç benzemiyormuş. Acaba tırtılları mı yiyorlarmış diye telaşlanmış, ama hayır, arılar sadece çiçeklerin tatlı suyunu emiyor, şarkı söylüyorlarmış. Bizim tırtıl, merakla başını uzatmış, “Bu çiçekler ne güzel kokuyor, belki ben de uçarsam onları ziyaret ederim!” diye düşünmüş.
Sonra aceleyle yaprağına geri tırmanmış, Bilge Teyze’ye ve arkadaşlarına gördüklerini anlatmış. Bilge Teyze gülmüş, “Onlar arı, bal yapan dostlarımız. Kanatları var, evet, ama senin kanatların daha renkli olacak. Bir gün kelebek olacaksın, tırtıl!” demiş. O gün tırtıl, kelebek olmayı da öğrenmiş.
Gece yaprağının altında sıcacık sarılmış, mutlu mutlu uyumuş. Dönüşeceği günü hayal etmiş: “Keşke benim de kanatlarım olsa, göklerde dans etsem!” diye sayıklayarak rüyalara dalmış. Ve kim bilir, belki bir sabah uyanınca, rengarenk kanatlarıyla uçup gitmiş…
Bu Kelebek Masalını Beğendiyseniz…
Arı Maya ve Küçük Balina masalını okumak ister misiniz?
Daha fazlası için Hayvan Masalları sayfamızı ziyaret edin!
