Ali Cengiz Oyunu

Evvel zaman içinde, sihir ve gözbağcılık ilminde sınır tanımayan, kılıktan kılığa girerek halka kök söktüren kibirli bir büyücü yaşarmış. Bu adam, yeteneklerini yalnızca kendi gücünü artırmak için kullanır, hiç kimseye acımazmış. İlmini kendinden sonrakilere devretmek bahanesiyle yanına hep zeki ve kimsesiz gençleri çırak olarak alır; ancak çıraklar işin sırrını çözüp ustalarını geçecek seviyeye geldiklerinde, onları acımasızca ortadan kaldırırmış. Çırak uçan bir kuş olsa, büyücü yırtıcı bir şahin olup onu avlar; çırak kaçan bir geyik olsa, büyücü vahşi bir kurt olup onu boğarmış.

Zamanla bu zalim adamın kötülükleri sarayın duvarlarını aşmış. Dönemin Padişahı, halkına kan kusturan bu kibirli büyücüden kurtulmak için ülkenin dört bir yanına ferman salmış:

“Kim bu zalim büyücüyü kendi oyununda alt eder, halkımı bu beladan kurtarırsa; kızımı ona verecek, sarayıma damat yapacağım!”

Ülkedeki en cesur yiğitler, en usta sihirbazlar bile büyücünün gazabından korkup bu işe yanaşamamış. Ta ki ortaya Ali Cengiz adında, fakir ama zekâsı sınır tanımayan bir genç çıkana kadar.

Ali Cengiz, kılıcına ya da bileğine değil, aklına güvenen bir delikanlıymış. Büyücüye açıkça meydan okumak yerine, planını ilmek ilmek dokumaya karar vermiş ve gidip o zalimin kapısını çalmış. Ona, yanında çırak olarak çalışmak istediğini söylemiş. Büyücü, karşısındaki bu çelimsiz genci küçümseyerek işe kabul etmiş.

İşte asırlar boyu dilden dile dolaşacak olan o meşhur “Ali Cengiz Oyunu”, tam da o gün başlamış.

Ali Cengiz, aylar süren eğitimi boyunca ustasının yanında dünyanın en anlayışsız, en beceriksiz ve en ahmak insanı taklidini yapmış. Öğretilen en basit numaraları bile yüzüne gözüne bulaştırıyor, şaşkın şaşkın etrafına bakınıyormuş. Başlangıçta temkinli olan büyücü, zamanla bu çırağın tamamen zararsız ve kapasitesiz bir aptal olduğuna ikna olmuş. “Nasılsa bu ahmak hiçbir şey anlamıyor, bana da hiçbir zararı dokunmaz” diyerek rehavete kapılmış. Gardını tamamen indirmiş ve en gizli sırlarını, en karmaşık şekil değiştirme büyülerini onun yanında hiç sakınmadan, pervasızca yapmaya başlamış.

Oysa Ali Cengiz’in o boş ve şaşkın bakan gözlerinin ardında fırtınalar kopuyormuş. Genç çırak, ustanın yaptığı her hamleyi, okuduğu her şeyi zehir gibi aklına kazıyor, geceleri gizlice ustasının büyü kitaplarını ezberliyormuş.

Nihayet her şeyi öğrendiğine ve ustasını geçecek güce ulaştığına kanaat getirdiğinde, Ali Cengiz saraya giderek Padişah’ın huzuruna çıkmış ve büyücüyü büyük meydana düelloya davet etmiş.

Büyücü, karşısında o “beceriksiz” çırağını görünce meydanı çınlatan kibirli bir kahkaha patlatmış. Ancak Ali Cengiz’in gözlerindeki o şaşkın bakış ansızın silinip yerini zehir gibi keskin bir iradeye bırakınca, zalim ustanın yüzündeki alaycı gülüş donup kalmış. Kibrin yerini dehşet alırken, asırlar boyu dilden dile anlatılacak o amansız akıl yarışı başlamış.

Ali Cengiz, bir anda heybetli bir koç kılığına girip ustasının üzerine atılmış. Beklemediği bu hamle karşısında şaşkına dönen büyücü, hemen vahşi bir kurt olup koça saldırmış.

Bunun üzerine Ali Cengiz, aniden berrak bir suya dönüşüp toprağa doğru akmaya başlamış. Büyücü hiddetle harlı bir ateş olmuş ve suyu kaynatıp buharlaştırmaya çalışmış.

Ali Cengiz bu kez bir gül olmuş ve seyircilerin arasında oturan Padişah’ın kucağına düşmüş. Büyücü hiç vakit kaybetmeden nur yüzlü, yaşlı bir derviş kılığına bürünmüş. Padişah’ın yanına gidip dualar ederek kucağındaki o gülü kendisine vermesini istemiş.

Padişah dervişi kıramayıp gülü uzatırken, Ali Cengiz aniden yere düşüp yüzlerce darı tanesine bölünerek sarayın avlusuna saçılmış.

Kibrinden deliye dönen büyücü, dev ve iştahlı bir horoza dönüşerek yerdeki darıları telaşla tek tek gagalamaya, hızla yutmaya başlamış. Horoz, darıların hepsini yediğini sanarak zafer çığlığı atmaya hazırlanırken, kıyıda köşede kalmış son bir darı tanesi aniden sıçramış ve keskin dişli, çevik bir sansara dönüşmüş. Sansar, bir ok gibi fırlayarak tek hamlede horozun boğazına yapışmış ve onu oracıkta boğarak öldürmüş.

Kibriyle kör olmuş büyücü, “aptal” sandığı çırağının ince ince ördüğü tuzağa düşerek kendi sonunu hazırlamış. Ali Cengiz insan formuna geri döndüğünde, tüm halk ve Padişah bu üstün zekâ karşısında ayağa kalkmış. Padişah sözünü tutmuş ve kırk gün kırk gece süren bir düğünle kızını Ali Cengiz’e vermiş.

Ancak hikâyenin dilden dile dolaşan o ince detayı hiç unutulmamış: Horoz ölmeden hemen önce yerdeki darı tanelerinden birkaçını yemeyi başardığı için, Ali Cengiz insan kılığına döndüğünde elindeki iki parmağı eksik kalmış. Bu eksik parmaklar, onun halkı kurtarmak için ödediği bedelin ve o büyük zekâ oyununun bir nişanesi olarak ömür boyu elinde taşınmış.

İşte bu yüzden bugün bile, ne zaman arkadan iş çevrilen kurnazca bir oyun sezilse, kulaklarda hep o meşhur söz çınlar: “Bana Ali Cengiz oyunları yapma!” Çünkü bu oyun; ham bir gücün değil; muazzam bir sabrın, kendini gizlemenin ve deha seviyesindeki bir stratejinin mutlak zaferidir.