Bir varmış, bir yokmuş…
Uzak, karlı ve çok sessiz bir köyde Tim adında küçük bir çocuk yaşarmış. Tim, kışı çok severmiş. Her kar yağdığında penceresinin önüne oturur, kar tanelerinin yavaşça yere düşmesini hayranlıkla izlermiş. Bu sakin anlar Tim’i mutlu eder, içini ısıtırmış.
Bir sabah Tim yine pencereden bakarken karın ne kadar güzel yağdığını görmüş. Gözleri parlamış ve kendi kendine, “Bugün kocaman bir kardan adam yapacağım!” demiş.
Annesi gülümseyerek izin vermiş, Tim de hemen paltosunu, atkısını ve eldivenlerini takmış. İçindeki heyecanla koşarak bahçeye çıkmış.
Bahçede ilk olarak küçük bir kar topu yapmış. Sonra o kar topunu yere koymuş ve yuvarlaya yuvarlaya büyütmüş. Kar topu öyle büyümüş ki, artık kardan adamın gövdesi olacak kadar büyükmüş.
Tim ikinci bir kar topu yapmış; bu biraz daha küçükmüş. Onu dikkatlice gövdenin üzerine yerleştirmiş. Sonra üçüncü, minik bir kar topu yapmış ve en üste koymuş. Bu da kardan adamın başı olmuş.
Tim havucu alıp burun yapmış, kömürlerle göz ve ağız eklemiş. Babasının eski şapkasını başına takmış ve annesinin örgü atkısını boynuna dolamış. Bir adım geri çekilip ellerini çırpmış ve: “İşte! Kardan adamım hazır!” demiş.
Akşam olunca Tim yorgun ve mutlu bir şekilde evine dönmüş. Sıcak sütünü içmiş, pijamalarını giymiş ve yatağına uzanmış. O gün yaptığı kardan adamı düşünerek gülümsemiş. Çok geçmeden uyuyakalmış.
O gece gökyüzünden parlak bir yıldız kaymış. Yıldız, uzun bir iz bırakarak tam Tim’in yaptığı kardan adamın üzerine düşmüş. Işık kardan adamı parlatmış… ve birdenbire kardan adam kıpırdanmış! Gözlerini açmış, derin bir nefes almış. “Brrr… ne kadar da soğukmuş burası!” demiş.
Sonra dengesini kaybedip yumuşak karların üzerine yuvarlanmış. Tam o sırada Tim, dışarıdan gelen seslere uyanmış. Merakla pencereden bakmış ve donup kalmış.
“Bu… bu imkansız!” Kardan adam… canlandı!” diye fısıldamış.
Tim hızlıca kapıyı açıp dışarı koşmuş. Kardan adam da toparlanıp ayağa kalkmış. “Merhaba küçük dostum, beni senin güzel dileğin uyandırdı.” demiş.
Tim sevinçle: “O zaman haydi, birlikte oynayalım!” demiş.
İkisi kar topu oynamış, yuvarlanmış, gülmüş, koca bahçede oradan oraya koşmuşlar. Tim hayatında hiç böyle eğlenmemiş.
Derken gökyüzünde bir ışık belirmiş. Işık büyümüş, büyümüş… Dokuz ren geyiğinin çektiği bir kızak yavaşça yere inmiş. Kızağın içinden kırmızı paltolu, beyaz sakallı, sıcacık gülüşlü Noel Baba çıkmış. “Ho ho ho! Bu gece sihirle dolu bir gece!” demiş.
Noel Baba kardan adama yaklaşarak: “Bu gece yardıma ihtiyacım var. Bana yardım eder misin?” diye sormuş.
Kardan adam heyecanla başını sallamış ve: “İsterim tabii! Ama… ya erirsem?” demiş.
Noel Baba çuvalından parıldayan bir atkı çıkarmış: “Bu sihirli atkı seni korur.” demiş.
Sonra Noel Baba, Tim ve kardan adam birlikte kızağa binmişler. Geyikler havalanmış, kızağı gökyüzünde yumuşak bir şekilde taşıyarak ormana doğru götürmüş.
Ormana indiklerinde Noel Baba etrafa bakmış: “Buradaki hayvanlara da hediyeler götürmeliyiz.”
Tam o sırada yaramaz bir tilki çıkmış ortaya. Tilki çuvala göz dikerek: “Bu hediyelerden ben de isterim!” demiş ve çuvala yaklaşmış.
Kardan adam hemen öne doğru atılmış ama kar üzerinde kayıp tilkinin üzerine yuvarlanmış. Tilki bir anda donup kalmış:
“Aa! Ne kadar soğuksun!” diye bağırmış ve hızla kaçmış.
Noel Baba kahkaha atmış: “Harika iş çıkardın!” Tim de gururla, “Aferin kardan adam!” demiş.
Tam her şey yolunda gidiyorken bir kar fırtınası başlamış. Rüzgar uğuldayıp karları savurmuş. Kardan adam titreyerek: “Ya gerçekten erirsem?” diye sormuş.
Tim endişeyle: “Seni kaybetmek istemem…” diyerek elini tutmuş.
Noel Baba asasını kaldırmış. “Yılbaşı sihri, bizi koru!” diye seslenmiş.
Birden asadan yayılan ışık fırtınayı durdurmuş. Gökyüzü açılmış, etraf sakinleşmiş. Güneş bile çıkmış. Kardan adam erimemiş.
Noel Baba gülümseyerek: “Sihirli atkı seni koruyor.” demiş.
Üçü yeniden kızağa binmiş ve köye dönmüşler. Noel Baba her evin bacasına hediyeler bırakmış. Tim’in evine geldiklerinde Noel Baba küçük bir kar küresi çıkarmış. “Bu küreyi her salladığında, bu geceyi hatırlayacaksın,” demiş.
Tim küreyi almış, büyük bir mutlulukla: “Çok teşekkür ederim” demiş.
Sabah güneş doğduğunda kardan adam Tim’e sarılmış: “Merak etme, her kış yeniden gelirim” demiş. Noel Baba gökyüzüne doğru yükselirken, “Mutlu yıllar!” diye seslenmiş. Tim de ona el sallamış.
O günden sonra her kış geldiğinde Tim yine bahçeye çıkar, kardan adamını yapar, havucu yerleştirir, atkıyı sarar, şapkayı takarmış.
Gökyüzünden bir yıldız kaydığı anda kardan adam tekrar canlanırmış.
Ve böylece bu küçük köyde, dostluk, kahkaha ve yılbaşı hiç bitmezmiş.
